Dingen.

Want dingen zijn belangrijk.

1 note &

Recensie: “Borsthaar Royale: Live the Dream”

Heel soms maakt een mens het mee dat ‘ie beseft dat er voor zijn neus geschiedenis wordt geschreven. Iets dat zo puur, zo mooi en zo onconventioneel is, dat het je hele idee van wat goed is en wat slecht honderdtachtig graden draait. De zojuist uitgekomen film ‘Borsthaar Royale: Live the Dream’ is zo’n unieke ervaring. Een die de toon zet voor wat nog komen gaat.

Regisseur Paul Opgenhaffen deed wat vingeroefeningen met kleinere producties als ‘Adventure Mitch’ en ‘De Fur gaat ver’, maar met zijn nieuwste productie lijkt hij definitief een plekje veroverd te hebben tussen de groten der aarde. Grote namen die iedere filmgeneratie nodig heeft. Waar de jaren tachtig werden gedomineerd door Steven Spielberg en de jaren negentig werden gevormd en gedefinieerd door Quentin Tarantino,  zo blijkt het aankomende decennium het tijdperk te worden voor de grensverleggende producties van multitalent Opgenhaffen.

Het begint al met de eerste minuut. De totale nietszeggendheid die lijkt te schemeren in de dialoog, doet denken aan de hoogtijdagen van de eerder genoemde Tarantino. Maar echt tijd om daar bij stil te staan is er niet. Met een meta-verwijzing waar Charlie Kaufman nog een puntje aan kan zuigen, introduceert Jean-Luc Barbatrucque (een gezonde mix tussen Jude Law en Brad Pitt) het eerste actiemoment, waarna er nog velen zullen volgen.

Op tweederde van de film is er dan eindelijk een momentje van rust. Tegelijk kan je niets anders dan compassie voelen voor Jean Jacques Applequebacque (evenbeeld van Sean Connery in z’n jongere jaren), de schlemiel tegen wil en dank. De nu al befaamde kotsscène doet je zelf ook haast walgen. De scène duurt geen seconde te lang en wordt zelfs op fenomenale wijze afgesloten door een schitterende bijrol van Gert-Jan Lasterie.

‘Borsthaar Royale’ is een welkome afwisseling tussen al die clichématige, geremakete en met tien tegelijk geschreven producties die Hollywood de laatste jaren naar buiten brengt.  Het is, zoals de Amerikanen dat zo mooi kunnen zeggen met enig gevoel voor hyperbolen, werkelijk mind-blowing. Achttien minuten lang word je meegenomen in een achtbaan van emoties en filmstijlen, hierbij perfect begeleid door treffende muziek. De CGI die subtiel om de hoek komt kijken in de sleutelscène met koningin Beatrix is ronduit subliem. Er is op geen enkel moment bezuinigd op de effecten en dat betaalt zich uit.

‘Borsthaar Royale’ is een klassieker in wording. Kinderen zullen op het schoolplein de film naspelen en zich bedienen van de vele catchy oneliners (“Fuck die sjaal. Fuck je moeder!”) die Applequebacque en Barbatrucque met het grootste gemak uitspreken. De film zal in ieder geval gemist worden op de diverse filmfestivals, maar er wordt gefluisterd dat het de Nederlandse inzending zal worden voor de Oscars van volgend jaar. En terecht.

In première: 22 januari 2010

Filed under flabber, recensie, film meesterwerk review borsthaar

  1. bupatwitter posted this